Bohaterowie jednowymiarowi w literaturze
W literaturze, jak w życiu, często widać rozwój, zmianę i konflikt wewnętrzny jednej postaci. Określenie „bohater jednowymiarowy” w recenzji książki lub opowieści odnosi się do postaci, której brakuje głębi, i która zdaje się nigdy nie uczyć lub rozwijać. Gdy postać jest jednowymiarowa, nie wykazuje ona poczucia nauki w czasie trwania powieści. Autorzy mogą korzystać z tego typu postaci, aby podkreślić konkretną cechę i zwykle jest to cecha niechciana.
![](/storage/uploads/bi6OSYHGXhzcThCb0shmFE1WblRz054u2tjnRxje.webp)
Rola bohatera statycznego w opowieści
Bohaterowie jednowymiarowi są również znani jako „statyczni” lub postacie w opowiadaniach fikcyjnych, które nie zmieniają się za bardzo między początkiem a końcem historii. Myśli się, że takim postaciom brak głębi emocjonalnej lub mają jej niewiele. Ich rolą często jest podkreślenie protagonisty i mają oni zwykle prostą i niewielką perspektywę na życie lub sytuacje w opowieści. Taka postać zwykle jest stereotypem i może być po prostu użyta jako narzędzie literackie do poprowadzenia historii dalej.
Przykłady znanych bohaterów jednowymiarowych
Bohater jednowymiarowy może być sprowadzony do pojedynczej cechy charakterystycznej. Na przykład w książce Na Zachodzie bez zmian nauczyciel z liceum Paula Bäumera, Kantorek, zachowuje funkcję bohatera jednowymiarowego, ponieważ zachowuje on poczucie idealistycznego patriotyzmu, pomimo swoich doświadczeń z okrucieństwami wojny. Inni bohaterowie jednowymiarowi ze znanych książek i przedstawień to na przykład:
Benvolio z Romea i Julii (Williama Szekspira)
Elizabeth Proctor z Czarownic z Salem (Arthura Millera)
Gertruda z Hamleta (Williama Szekspira)
Pani Maudie z Zabić drozda (Harper Lee)
Jak uniknąć pisania bohaterów jednowymiarowych w opowiadaniu
Postacie, którym brakuje wewnętrznego konfliktu lub kilku aspektów osobowości, często są nazywane statycznymi lub jednowymiarowymi. Często odbierane jest jako coś złego w opowiadaniu, szczególnie dla początkujących pisarzy, gdy wszystkie postacie są jednowymiarowe. Jednak, gdy pojawia się jedna lub dwie postacie, które są proste z natury z konkretnego powodu, może to nie być postrzegane jako negatywna cecha. O ile autor korzysta z bohaterów jednowymiarowych poprawnie i celowo, nie ma w tym nic złego. Narracja jest często najbardziej efektywna, gdy korzysta z połączenia postaci statycznych i dynamicznych.
To powiedziawszy, ważnym do stworzenia głębokich postaci jest danie im rozwoju. To pomaga im w imitowaniu prawdziwych ludzi. Gdy możliwe jest utożsamianie się w ten sposób z bohaterem, staje się on o wiele bardziej interesujący i realistyczny. Dodatkowo, złożoność postaci pokazuje różne strony wyzwań, z którymi musi się mierzyć, a to ujawnia czytelnikowi, jakie naprawdę jest jej życie.
Porady na stworzenie bohaterów z głębią
Pisanie lepszych postaci dla czytelników fikcji, pozwala im na pełne zanurzenie się w narracji. Poniżej znajduje się kilka porad na opracowanie bohaterów o wielu cechach:
Pozwól postaciom mieć silne zdania. Dawanie im takiej mieszanki cech, z którymi łatwo się utożsamić, takich jak cechy pozytywne, wymieszane z niedoskonałościami, takimi jak błędy i lęki, pozwoli im na posiadanie głębi.
Niech bohaterowie wyrażają swoje motywacje i pragnienia przez myśli, akcje i przeszkody, takie jak inne postacie.
Daj postaciom trochę zagadkowości. Zrzucanie na czytelnika zbyt wielu informacji nie jest realistyczne. Traktuj bohaterów jak osoby, które czytelnik poznaje po raz pierwszy i pozwól, aby rozwijali się przez czas trwania historii.
Dział: Literatura
Autor:
Grace Fleming | Tłumaczenie: Juliusz Popławski
Źródło:
https://www.thoughtco.com/one-dimensional-character-1857649