Brytyjscy dramatopisarze, the two Joes, zmieniają kryzys klimatyczny w dramat pełen nadziei
STRATFORD-UPON-AVON, Anglia, 9 czerwca (Reuters) - Brytyjscy dramatopisarze, znani pieszczotliwie jako the two Joes, których dzieła wydobywają nadzieję z drażliwych kwestii politycznych, rozpoczęli pracę nad kontynuacją Kyoto, które grane jest przez Royal Shakespeare Company (RSC) do soboty.
![](/storage/uploads/4tIPzijxWoEk3yfsmbJaDHSFgLrfUgLu70W72I5M.jpg)
Manuel Harlan/Handout via REUTERS/File Photo
Joe Robertson i Joe Murphy zdobyli uznanie po obu stronach Atlantyku dzięki wyprzedanemu spektaklowi The Jungle, który zadebiutował w 2017 roku i skupiał się na ich doświadczeniu prowadzenia teatru w obozie dla uchodźców Jungle w Calais we Francji.
Ich spółka Good Chance brała również udział w tworzeniu The Walk, podróży tysięcy mil powziętej przez kukiełkę Małą Amal mającą reprezentować Syryjską uchodźczynie, która pojawiła się na rozmowach ONZ dotyczących kryzysu klimatycznego w 2021 roku.
Protokół z Kioto z 1997 roku przemówił do nich jako „przypowieść o porozumieniu”.
„Rozpoczęliśmy od poczucia ogromnej rozpaczy spowodowanego nawykiem do szukania opozycji”, powiedział Joe Murphy w wywiadzie z Reuters, odnosząc się do podziałów w społeczeństwie.
„Musimy odzyskać radość osiągania porozumień”, stwierdził Joe Robertson.
Kyoto, ich pierwsze dzieło z serii spektakli Carbon Cycle, przyznaje, że protokół uzgodniony w Japonii w sprawie pierwszych wiążących celów związanych z ograniczeniem emisji był jedynie momentem.
Kontynuacja sztuki będzie opierać się na rozmowach ONZ prowadzonych w Kopenhadze, znanych ze swojej braku zdolności do osiągnięcia wiążącej umowy. Mimo to doprowadziły one do przyszłych postępów, w tym do wysiłków teatrów na rzecz zredukowania emisji.
RSC korzysta z najnowszego wydania Theatre Green Book, podręcznika dotyczącego eliminacji odpadów.
Towarzyszył on również Kyoto ze swoim własnym Kyoto Conference, w Stratford-upon-Avon, w centrum Anglii. Wśród mówców znalazł się Amerykański aktor Stephen Kunken, który gra Dona Pearlmana, prawnika z Waszyngtonu, który jest zatrudniony przez firmę naftową w celu sabotowania wszelkich porozumień.
W prawdziwym życiu podobnie jak dwóch Joeów Kunken chwalił moc teatru do „wygrzebania” wspólnego człowieczeństwa, które sprawia, że razem śmiejemy się lub płaczemy jednym głosem.
„Coś się dzieje, kiedy pracujesz nad spektaklem, zaczynasz znajdować zgodę”, powiedział. „Teatr jest miejscem, w którym dochodzi się do porozumienia”.
Dział: Świat
Autor:
Barbara Lewis | Tłumaczenie: Michał Sawicki - praktykant fundacji: https://fundacjaglosmlodych.org/praktyki/